Beste lezer,
De recente Beckersreclame inspireerde ons tot het vertellen van de enige en echte Beckersgeschiedenis. Mijn kleinzoon heeft het initiatief genomen om contact met u te zoeken. Na een prachtige bezichtiging van het bedrijf zijn we op een rustige plek samen gaan zitten en heeft u ons verhaal aangehoord en opgetekend. Het doet ons en vooral mij veel plezier dat de Beckerstraditie met veel enthousiasme wordt verdergezet en geleid door onder andere Marc Waelbers en Bernard Goethals. Beckers kan zich geen betere mensen wensen voor die taak en ik ben blij dat het levenswerk van mijn man Jo en schoonbroer Jan door jullie met zoveel passie wordt voortgezet.
Veel leesplezier!
Mevrouw Bekkers-Kessels
De frikandel zoals we hem nu kennen, is uitgevonden door Jan Bekkers; een van de acht kinderen van slager Jan Bekkers aan de Molenstraat in Deurne. In het begin van de jaren vijftig bracht Jan een aantal malen een bezoek aan Amerika. Daar ontdekte hij reeds wat later de ‘snackcultuur’ zou heten. In Nederland bestond zoiets nog niet. De enkele fritures die er waren, verkochten uitsluitend frites en een knakworstje. Boordevol goede ideeën keerde hij terug naar Nederland.
In 1958 zette hij in een kippenhok achter de slagerij van zijn vader de eerste stappen in de snackwereld. Zijn eerste producten waren knakworstjes in glas en ragout voor kroketten. En het waren de knakworstjes die hem aan het denken zetten: knakworsten waren namelijk niet geschikt om te frituren. Die kennis en zijn kennismaking in Amerika met de ontbijtworstjes zonder darm (sausages) inspireerden hem tot het maken van een een worst zonder vel: de frikandel.
In 1959 verliet hij het kippenhok en vertrok hij naar de Crisishoeve, het ouderlijk huis van zijn vrouw. Jans organisatie groeide en al snel was hij genoodzaakt op zoek te gaan naar een grotere ruimte. En dus verplaatste hij de productie naar zijn eigen huis aan de Ericaweg in Griendtsveen. Eind 1959 breidde hij nog verder uit en huurde hij een leegstaande noodslachterij aan de Groeneweg.
De eerste frikandellen kregen vorm in een overdwars opengezaagd blik van boterhamworst en werden later met een stopbus (machine waar worst mee wordt gemaakt, red.) uit de slagerij gemaakt. Omdat het product wat licht van kleur was, werd er Buisman (een koffietoevoegsel bestaande uit gebrande, gekarameliseerde suiker dat gebruikt wordt om de smaak van koffie te verbeteren, red.) aan toegevoegd voor een aantrekkelijk bruin kleurtje. De frikandel was direct een groot succes.
Slagersknecht en concurrent Gerrit de Vries uit Dordrecht maakte begin jaren vijftig gehaktballen die hij verkocht aan de horeca. In 1954 noopte een wijziging in de Warenwet De Vries tot het aanpassen van het recept van zijn gehaktballen. Maar dat namen zijn klanten hem niet in dank af. Daarom veranderde hij niet het recept van zijn gehaktballen, maar wel de vorm. In plaats van een bal maakte hij een soort platte gehaktbal die er ongeveer uitzag als een grove gehaktstaaf. De naam voor dit product was fricadelle. Inspiratie voor deze naam had Gerrit de Vries opgedaan in Duitsland waar deze naam al sinds 1600 gebruikt werd voor een platte gehaktbal. Het is niet zeker of Jan Bekkers deze Duitse naam ook als inpiratie gebruikte voor zijn frikandel (met een ‘n’ geschreven). Het is wel duidelijk dat Jan Bekkers aan de wieg stond van de frikandel zoals wij hem nu kennen: als een gladde worst zonder vel van fijn gemalen vlees en bruin van kleur.
Door het grote succes van zijn frikandel realiseerde Jan Bekkers zijn eerste nieuwbouwpand aan de Derpsestraat. De naam Bekkers was inmiddels gewijzigd naar Beckers met ‘ck’ omdat de Post regelmatig fouten maakte bij de bezorging van brieven. Brieven van het vleesbedrijf van zijn broer Koos Bekkers werden verwisseld met die van het snackbedrijf van Jan Bekkers. Een tijd lang ging het verhaal de ronde dat Jan met opzet de naam aangepast zou hebben om hoger in de telefoongids te staan dan zijn broer. Een leuke bijkomstigheid, maar niet de reden voor de naamswijziging.
Met tien man personeel ging men van start aan de Derpsestraat. Alle producten werden toen nog vers afgeleverd. Langzamerhand kwam er meer structuur in het bedrijf. Broer Jo Bekkers, die een tijdlang in voormalig Belgisch-Congo had gewerkt, keerde na het Lumumba-bewind terug naar Europa. Jan heeft hem toen gevraagd om voor hem de commerciële en organisatorische zaken van het bedrijf behartigen. Jan nam de productie voor zijn rekening. Beckers groeide uit tot een groot en volwaardig bedrijf en bleef groeien: regelmatig vonden er uitbreidingen plaats. Langzamerhand werd het praktisch onmogelijk om uitsluitend vers te leveren. Invriezen was daarop het antwoord.
Het aantal personeelsleden bleef toenemen. In 1972 kwam er een einde aan het tijdperk van de gebroeders Jo en Jan Bekkers. Om de continuïteit van het bedrijf ook in de toekomst te garanderen, zochten de broers naar een overnamekandidaat. Het Britse bedrijf Lyons werd de nieuwe eigenaar van Beckers in Deurne. Jo Bekkers bleef onder de nieuwe eigenaren als directeur werkzaam. Geavanceerde marketingtechnieken en een betere logistiek deden hun intrede. Jo Bekkers werd algemeen directeur. Hij zou die functie tot 1980 vervullen en Beckers bloeide.
Voilà: de Beckersgeschiedenis in een notendop. Wij zijn trots op deze geschiedenis. En we zijn blij met deze registratie van ons verhaal; immers verba volant, scripta manent (woorden vervliegen, maar het geschrevene blijft). Graag en met veel vertrouwen dragen wij hem aan jullie over. Het was een geweldige ervaring weer even met het verleden in aanraking te komen. Wij wensen jullie veel geluk en toekomst voor de toekomst. En blijf alsjeblieft goed zorgen voor al dat lekkers van Beckers!
Een hartelijke groet,
Elly Bekkers-Kessels, echtgenote van Jo Bekkers
Hans Bekkers, zoon van Jo Bekkers
Jan-Willem Bekkers, kleinzoon van Jo en zoon van Hans Bekkers